Nepal

2007-02-05T22:05:00.000-08:00

Toch nog een berichtje vanuit Nepal...
Ben sinds gisteren terug in KTM. Eerst nog een dagje bij Laxmi & Kapil in Chitwan doorgebracht om afscheid te nemen.
Wil hier nog effe berichten over de onrust momenteel in de Terai-regio. Vandaag is het de 20ste dag van de onrusten. Ik probeer al een tijdje te weten te komen waar het juist over gaat, maar dat is niet zo eenvoudig. Ik begin er nu stilaan een beetje van te snappen denk ik. Er zijn verschillende groeperingen die momenteel protesteren. Een groep die afgesplitst is van de maoisten, een groep die daarvan afgesplitst is, een brede groep civil society en een groep royalisten - verspreid onder de andere groepen. Ze eisen meer onafhankelijkheid en zijn niet akkoord met de interim constitutie en het interimparlement hoe het nu opgesteld is. Ze willen meer vertegenwoordiging van hun regio in het parlement. Dit zou echter nadelig zijn voor de minder bevolkte regio's, zoals in de Himalaya. Omdat de groepen zo divers zijn, en er geen centrale organisatie van de opstand is, heeft dit al geleid tot redelijk extreme situaties. Er is meer materiele schade aangericht in deze 20 dagen dan in de 11 jaar burgeroorlog. En er zijn al 18 doden gevallen.
De interimoverheid wil de situatie zo snel mogelijk oplossen want deze situatie is heel slecht voor het vredesproces, en er is sprake van een federaal Nepal. Het probleem is dat de royalisten helemaal geen vrede willen. Ondertussen zijn er ook 3 ministers van de voormalige regering gearresteerd. De koning zelf echter niet. Hoewel hij geen politieke functie mag uitoefenen, heeft hij nog steeds veel macht.

2007-01-30T06:08:00.000-08:00

Het verhaal van Chanda
Chanda leerde ik kennen in Kathmandu. Ze werkt voor solidarity : zoekt adverteerders en verkoopt magazines. Ze krijgt hiervan 40%, wat haar een inkomen geeft van 100 € per maand.
Op haar 15de regelden haar ouders een huwelijk voor haar. Haar man drinkt en is gemeen. Regelmatig slaagt hij haar. Als ze tegen een andere man durft te spreken, is hij kwaad. Ze dacht dat hij haar graag zag, maar ze wist niet wat liefde was, zegt ze me. Na 2,5 jaar huwelijk verlaat hij haar voor een andere vrouw. Ze heeft ondertussen een zoontje van 9 maanden en keert met hem terug naar haar ouders. Haar ouders zijn arm en haar vader heft suikerziekte. De medicijnen kosten veel, en ze besluit in Oman te gaan werken. Haar zoontje is 3,5 jaar wanneer ze vertrekt, en ze ziet hem voor het eerst terug na 4 jaar, wanneer haar vader overlijdt en ze vakantie krijgt om naar de begrafenis te gaan. Het leven in Oman is hard, ze doet het huishouden voor een gezin van 14 mensen: koken, kuisen, wassen,… Om in Oman te kunnen gaan werken, betalen de Nepalezen eerst al veel geld aan een agent. Voor mannen 800€, voor vrouwen 400€. Velen moeten geld lenen en hebben hoge intresten. En de agenten zijn niet altijd eerlijk over hoeveel ze zullen verdienen. Ze hebben geen vakantiedagen: ze werken 7 op 7, en meestal 12 uur per dag voor 500€ per maand. Ze is actief in een Nepalese vrouwenorganisatie in Oman. Vrouwen worden er niet altijd even kosher behandeld door hun werkgevers. Op een bepaald moment is er een meisje dat geslagen en verminkt is, ze brengt haar naar het ziekenhuis en besluit haar te verzorgen. Ze protesteert tegen deze situaties, maar haar baas is hier niet zo gelukkig mee, en ontslaat haar. Ze besluit terug te gaan naar Nepal, en te werken voor het solidarity magazine. Van het geld dat ze hiermee verdient, betaalt ze de studies van haar jongere zusje en stuurt ze geld naar haar moeder en zoontje. Ze wil graag haar zoontje bij haar, maar het leven in de stad is veel duurder. Ze is nu aan het uitkijken voor een school in de buurt, en hoopt hem over 2 maanden bij haar te kunnen hebben.
Al deze tegenslagen hebben haar niet klein gekregen. Met toewijding werkt ze voor de krant, daarnaast doet ze sociaal werk en strijdt ze voor vrouwenrechten. En ze schrijft liederen… op een avondje uit liet ze mij ervan meegenieten.

En 2 verhalen van vrouwen uit het PLA kamp:
Nabina
Nabina is 27 jaar, en sinds 7 jaar bij PLA. Ze is commandant van een brigade. Ze komt uit een gezin met 5 zonen en 2 dochters. Haar ouders waren ook actief in CPN(Maoist). "De Peoples War is begonnen tijdens mijn studententijd. Ik las erover en was vooral bezig met discriminatie van vrouwen, en besloot daarom bij PLA te gaan. Veel partijen spreken over ‘discriminatie’, maar de Maoisten spreken er niet alleen over, ze doen ook aan preventie van de klassieke discriminatie en van vrouwendiscriminatie. De Nepalese overheid ziet vrouwen alleen als babymachines. Ze krijgen geen educatie, leren geen capaciteiten. Ze doen enkel het huishouden."
Binnen PLA ondervindt ze geen discriminatie. Als er al enige discriminatie zou zijn, dan is het niet te wijten aan de maoïstische visie, maar door een overblijfsel van het traditionele denken over vrouwen. De mentaliteit in de samenleving is moeilijk te veranderen, het neemt lange tijd, maar ze hebben een lange termijn visie, die ze willen bereiken door educatie van vrouwen en capacitybuilding.
Ze is zelf getrouwd, maar heeft geen kinderen. Haar man is artiest, hij werkt in het cultureel programma van PLA. Mijn laatste avond in Thila, was ik getuige van het culturele programma. Enerzijds is het ontspanning, en anderzijds is het ook educatie. De liederen gaan over samenwerken, en het overboord gooien van tradities die de ontwikkeling in de weg staan (zoals de mannen die de hele dag zitten te roken, en de vrouw alleen laten werken).

Samgena
Samgena is 24 en Bataljon Commander. Ze is weduwe : verloor haar man 2 jaar geleden, na 7 maanden huwelijk, in de oorlog. 11 jaar geleden besloot ze bij de partij te gaan.
Haar ouders waren boeren en begrepen haar beslissing niet, ze waren bang dat ze zou sterven. Ondertussen accepteren ze haar keuze en geven haar steun en inspiratie. Ze zegt dat ze geen educatie hadden en niet wisten wat de maoïstische revolutie betekende, maar dat ze dit ondertussen weten.
Ze was slechts een tiener, maar zegt dat ze wist wat ze deed. Ze las over de maoïsten, hoorde hen spreken over vrouwendiscriminatie en ze geloofde dat de maoïsten de samenleving kunnen veranderen. Nog steeds gelooft ze dat er maar 1 partij is die de discriminatie van kasten en gender kan laten verdwijnen.
Samgena: "De overheid en de samenleving ziet vrouwen als 2de rangburgers, slechts goed voor de productie van kinderen. Ze zijn poppen die gebruikt worden en weer weggegooid. Maoïsten geven vrouwen educatie en kansen. Niet alleen binnen de beweging spelen ze een bevrijdende rol, maar ook buiten de partij. Er is een groot verschil tussen 11 jaar geleden en nu. Ook al is het moeilijk deze traditionele situatie te veranderen. Eerst en vooral moet er educatie voor alle vrouwen komen, ook voor oudere vrouwen. Verder streven we naar een mentaliteitsverandering. De partij heeft hierin een voorbeeldfunctie. Er is binnen de partij geen verschil, slechts biologische verschillen. We hebben hetzelfde inkomen, behalve wanneer er een vrouw bevalt, dan krijgt zij meer faciliteiten. Er is geen vaste regel ivm bevallingsverlof. Vanaf 6 maanden zwanger blijft de vrouw thuis, en nadien blijft ze bij het kind zolang nodig."
Toen ik na mijn trip terug voorbij het kamp kwam, hoorde ik dat Samgena naar Kathmandu vertrokken was. Ze was opgeroepen om in het Interim Parlement te gaan zetelen.
De redenen die partijleden mij gaven om bij de partij te gaan, waren: omdat ze de discriminatie beu waren, ze vrijheid willen en een meer gelijke samenleving. Omdat ze over het communisme hoorden, en geloven dat dit de uitweg is voor hen. Er waren ook verschillenden die uit wraak bij de partij zijn gegaan: omdat ze zelf, of een familielid, te lijden hadden onder de repressie van de koning.

Dit is momenteel mijn laatste weblog berichtje... Mogelijk schrijf ik verder wanneer ik in Belgie terugben, want heb nog wat nota’s, maar hier is het niet altijd gemakkelijk om op het net te geraken. De elektriciteit wordt regelmatig afgesloten want ze verkopen hier hun elektriciteit aan India, en hebben dan niet genoeg elektriciteit. Deze week al 3 keer, elke dag 3 uur: van 18u tot 21u.
En ik wil nog effe vakantie nemen voor ik terugben :)

2007-01-20T22:27:00.000-08:00

Ja! Hier ben ik weer :)
Na 10 dagen in de 'remoted area' Rolpa, had ik effe een paar dagen nodig om te bekomen.
Ik ben vertrokken samen met Prakash, een journalist die de streek kent. Voor hem was het ook interessant om erheen te gaan want hij wou een reportage maken over die streek. Toen ik vertrok, wist ik niet goed wat er ging gebeuren, en had het gevoel dat de plannen wel eens veranderden. De reis verliep heel anders dan ik me voorgesteld had.
We reisden 2 dagen met de lokale bus. De eerste dag had ik eerst een stoel die niet vastzat en die de hele tijd als een schommel op en neer wipte. Na een uur kwam (chance!) een andere stoel vrij. Op deze bus reisde ook een geit mee. :) De volgende dag waren het kippen. Na enkele uren reden we door een kamp. Prakash besloot hier uit te stappen, want het zou volgens hem een interessante reportage zijn. Het bleek een kamp van PLA te zijn: het Peoples Liberation Army, de maoisten dus. Heb daar gesprekken gehad met vooral vrouwelijke milities. De komende dagen zal ik regelmatig een verhaal van iemand op de site zetten.
De sfeer in het kamp was heel familiair en gemoedelijk. Had niet het gevoel in een legerbasis te zijn. Terwijl we daar waren, kwam UN op bezoek in het kamp, want hier zouden twee containers om de wapens in op te bergen, komen. In het vredesakkoord staat namelijk dat PLA zijn wapens moet opbergen voordat CPN(Maoist) in de interimregering mag stappen.
Aangezien ik een (redelijk) goede camera heb, had mijn vriend gevraagd of ik foto's wou trekken van het gebeuren. Ik vermoed dat de komst van de UN helikopter de reden was voor zijn bezoek aan dit kamp. :)
Grappig was dat ik mee werd uitgenodigd om thee te drinken door de Maoïstisch leider... Heel lief, maar die mannen van UN vroegen zich af wie ik was, en tja... wie ben ik eigenlijk? :)) Een toerist die rondhangt in een legerkamp... beetje rare combinatie (lol).
De UN verantwoordelijke van Recovery en Reïntegration heeft me gevraagd om hem te contacteren wanneer ik terug in KTM ben. Hij had namelijk te weinig tijd in het kamp om te onderzoeken wat de PLA'ers nodig hebben om terug in het gewone dagelijkse leven te integreren. Niet dat ik dat nu weet na een paar dagen daar, maar zal mss op een paar vragen kunnen antwoorden...
Na het kamp gingen we naar Thila. Hier ontmoette ik de vrouwen van de vrouwenorganisatie. Zij vertelden me dat ze vooral rondreizen in de regio, en vrouwen bewust maken van hun situatie, ze proberen te stimuleren voor familieplanning,... Familieplanning is hier echt een issue. Niet alleen is de bevolking hier ongelooflijk snel aangegroeid (van 5 miljoen 20 jaar geleden, naar 25 miljoen nu), maar de vrouwen lijden hieronder: fysiek, tijdsintensief,... Ze raden ook aan niet te vroeg te huwen. Pas vanaf 18 jaar voor meisjes en 22 voor jongens.
Hier en daar zag ik wel mannen die de was deden, of water haalden, of kookten,... en algemeen zeiden ze me dat er hier minder discriminatie was, maar ze gaven toe dat mentaliteit veranderen moeilijk is en traag gaat. In PLA daarentegen beweren alle vrouwen dat er geen discriminatie is. Ze doen allen dezelfde taken. Er bestaan wel strenge regels in verband met sexualiteit binnen PLA. Verboden voor het huwelijk. Ze mogen wel een liefje hebben, maar dat moet binnen de perken blijven. Door verder in Rolpa te trekken, zag ik dat PLA niet alleen in kampen zitten, veel van hen leven in dorpen. Je kan ze herkennen aan hun typische jassen :). Zelf ben ik momenteel ook eigenaar van zo'n jas... Was namelijk mijn jas (die ik hier gekocht had omdat het zo koud was) in een hotel vergeten, en heb van PLA een nieuwe jas gekregen. En een sjaal ook.
Rolpa heeft een autonome regering die probeert zelf de streek te ontwikkelen. Ze werken samen met GTZ (duitse bilaterale hulp) en nog enkele NGO's. Ze hebben in samenwerking met de 2 buurdistricten, besloten een ziekenhuis te bouwen. En ze zijn bezig met de aanleg van een weg. Onderweg in deze streek vertelden ze me vol trots dat de weg waarop we reden door hen gemaakt was. Ik (met mijn westerse logica) dacht dat ze bedoelden dat ze de weg meer effen gemaakt hadden. Nadien bleek echter dat er helemaal geen weg was - dat alles in deze streek te voet gedaan werd. :)Momenteel is er 45 kilometer van de weg af, en ze zijn van plan 93 kilometer aan te leggen. Naar het ziekenhuis was dus nog geen weg. Van Thila naar daar zou 4u wandelen zijn, beweerden ze eerst. Daarna zeiden ze dat het voor ons 5u en half zou zijn. Wel, ik heb er 7 uur over gedaan. Het begon met een vreselijke klim omhoog: stel u voor 2u lang onregelmatige trappen lopen. Ik was dood toen in de eerste berg op was... bleek dat we er nog 1 over moesten. En na deze bleek dat we volledig moesten afdalen in het dal en dan terug een berg op moesten! Ik heb mij die dag regelmatig afgevraagd: "WAAROM DOEN MENSEN DIT VOOR HUN PLEZIER??" :) NO way dat ik hier in Nepal ga trekken, ook al beweerd iedereen "in Nepal moet ge getrokken hebben".
De terugweg was wel helemaal anders... Deze keer in 6 uur, en omdat ik wist wat er zou komen, was ik minder gefrustreerd. En deze keer meer tala (dalen) dan mati (stijgen). Van deze wandeling heb ik echt genoten. Prakash en Bartaman (onze gids) hebben me een nepalees liedje aangeleerd onderweg. Bartaman is trouwens 19 jaar, en heeft een flink litteken van een schotwond op zijn arm. Geraakt door Royal Army met een Belgisch wapen. Dit krijg je meestal wel te horen als ze weten dat je van België komt: de wapens die onze regering leverde aan de koning en zijn leger.

Ondertussen dus terug in Pokhara. Het solidarity-team organiseerde hier een programma over toerisme, en ik kreeg de avond ervoor te horen dat er van mij verwacht werd dat ik een speech zou houden over de uitdagingen voor toerisme in Nepal. Hm - heb het er wel o.k. vanaf gebracht, denk ik :) En de volgende dag had ik een interview voor een krant over mijn ervaring in Rolpa... Begin hier stilaan een beroemdheid te worden ;-)

2007-01-04T20:23:00.000-08:00

Gelukkig Nieuwjaar!
Tijd om mijn blog nog eens up te daten... In Kathmandu heeft het solidarity-team me goed bezig gehouden. Ondertussen ben ik teruggekomen naar Pokhara om nieuwjaar te vieren.
Wat heb ik allemaal gedaan… Ah, heb met Amrita, van de vrouwenorganisatie, samengezeten. We hebben een lange, interessante discussie gehad. Maar echt meewerken met hen zal momenteel moeilijk zijn. Ze hebben tijdens de repressie van de koning veel vrouwen verloren : verkracht en vermoord. Ze zijn nu vooral bezig met de organisatie terug op te bouwen. En ze zijn sterk aan het lobbyen de vrouwenrechten in de interimconstitutie te verdedigen. Ze heeft me wel voorgesteld om hun lokale werking in West-Nepal te bezoeken, waar ze al heel veel bereikt hebben. In deze regio zijn vrouwen, volgens haar, meer gelijk aan mannen en helpen de mannen in het huishouden. Ben benieuwd :)

Ben met het solidarity-team naar een politieke bijeenkomst op een plein geweest. Dit werd georganiseerd door Democratic Republic Nepal. Zoveel volk! Nepalezen zijn echt bezig met politiek. Regelmatig zie je hier groepen mensen staan, en als je dan dichterbij gaat, blijken het publieke politieke uiteenzettingen. Iedereen die ik het vraag heeft hoop dat het nu vrede zal zijn in Nepal, en velen geloven in een nieuw Nepal. Heb ondertussen ontdekt dat ‘Maoïst’ hier geen vies woord is. En communist nog minder. Iemand vertelde me dat CPN(UML), communist party of Nepal, tegen Clinton ooit zei, dat zij eigenlijk sociaal democraten zijn, maar zich communist noemen omdat de Nepalezen communisme willen. Maar hoe groot de ondersteuning voor de maoïsten echt is weet niemand me te zeggen. Je ziet ze nu wel vaak openlijk. Ben op bezoek geweest bij een organisatie, waarvan achteraf bleek dat ze een ondersteuningsgroep van de Maoïsten zijn. Of je leest in het nieuws over de vakbond van de maoïsten die in Pokhara drie dagen staakt voor betere werkomstandigheden in de hotels,…

Ah, over de tractorchauffeur: 3000 roepies is geen goed loon (= 300€). Maar van de Musahar gemeenschap verdient hij wel het best. Heb eens wat geïnformeerd in Kathmandu wat mensen ongeveer verdienen, en iemand met een job van de staat, bij telecom, verdient 15 000 NRP, waarvan 5 000NRP naar de huur van zijn appartement gaat. Chanda van Solidarity-team verdient 10 000NRP per maand door verkoop van het magazine en het zoeken van publiciteit voor het magazine (ze krijgt 40% van de opbrengst van beiden).

Het solidarity-magazine bestaat sinds 2001. Hun computers zijn in beslag genomen geweest na de eerste verschijning, omdat ze een artikel hadden over de 'constitution assembly', waar niet over gesproken mocht worden. Ze werken momenteel aan de website, je kan een kijkje nemen op solidaritynepal.org.

Hier in Pokhara heb ik een reiki-cursus gevolgd van 2 dagen... heb geprobeerd mijn scepticisme te onderdrukken en mee te gaan in het verhaal. Niet altijd gemakkelijk voor ons westers denken. Nu heb ik 21 dagen voor de boeg waarbij ik elke dag mijn oefeningen moet doen en daarna mag ik het bij anderen doen. Reiki is een therapie om de energiestromen van het lichaam beter te laten vloeien :)) En deze 21 dagen moet ik mijn lichaam ook zuiveren dus is het moment om te stoppen met roken en ik kan jullie met trots vertellen dat ik al 20u niet meer gerookt heb...

Morgen vertrek ik naar West-Nepal. Daar blijf ik een week en betwijfel of ik toegang zal hebben tot internet.

2006-12-27T06:43:00.000-08:00

Drukke dagen hier in KTM! Gisteren ontvangen geweest op de redactie van Solidarity tijdschrift, een magazine voor Nepalezen in de wereld. Er zijn namelijk een 12 miljoen (van de 27 miljoen) Nepalezen die in het buitenland wonen en werken. 2 Miljoen over heel de wereld, en 10 miljoen in India. Dit magazine wordt over heel de wereld verkocht via organisaties van Nepalezen, en wordt vooral gelezen door Nepalezen uit de lagere inkomensklasse. Nepalezen die het 3D werk doen, zoals ze zeggen: dirty, difficult and dangerous. Het magazine streeft er vooral naar de Nepalezen te verenigen voor een nieuwe progressieve samenleving.
Hoe ik daar terecht kwam? Vraag ik me ook af :-) Maar in ieder geval heb ik nu de opdracht van hen gekregen om een artikel te schrijven voor hun volgende editie - tegen 5 januari... in het engels... maar ik mag kiezen waar het over gaat. Ik heb een van de dagen overleg met de alliantie van vrouwenorganisaties, waar ik heel veel vragen aan mag stellen, en dus wat inspiratie uit kan halen.
Voor de rest alles goed hier. Laxmi heeft me vandaag gebeld om te zien of alles goed was met me. Zo ongelooflijk lief en bezorgd. :-) Was vandaag nog aan het bedenken dat ik van de gastvrijheid hier nog veel kan leren.
Vandaag iets buiten KTM naar een dorpje geweest onder begeleiding van Keshav, van het solidarity-team. De bedoeling was, denk ik, dat we naar een tempel gingen maar het werd al snel donker en we zijn er niet geraakt want we moesten de laatste bus terug naar KTM hebben (om 18u). Dit dorp was wel heel pittoresk met veel oude typische gebouwen.

2006-12-26T21:37:00.000-08:00

Op bezoek bij Chepang

2006-12-25T22:28:00.000-08:00

Op bezoek bij Musahar
Musahar is een gemeenschap uit de laagste klasse. Oorspronkelijk zijn het vissers en kanovaarders. De rivier is nu echter natuurpark, dus mogen zij er niet meer in vissen. En ze hebben ook niet veel werk meer als kanovaarder, omdat er nu bruggen zijn over het water, en ze dus mensen niet meer moeten overzetten. Ze hebben geen land, en land is duur in de Chitwan-regio, dus ze hebben geen mogelijkheid om over te gaan naar landbouw. Sommigen hebben onregelmatig werk in hotels.
We werden ontvangen door Bwagawanti Majhi, de gezondheidsfacilitator van het dorp. Zij kreeg een training hiervoor, en kan nu haar naam schrijven, maar is nog analfabeet voor de rest. Zij vertelt ons over de situatie van de gemeenschap.
Met een vloed enkele jaren geleden, zijn al hun huizen weggespoeld. Nederlanders hebben toen stenen gebouw gezet. Ze hadden toen 1 kamer per gezin, ondertussen is de groep gegroeid en wonen ze met 2 a 3 gezinnen in een kamer. Niet alleen is het niet gemakkelijk om met zo'n hoop op elkaar te leven, maar als er iemand ziek is, heeft iedereen het. En ze spreken over ziektes als cholera en pneumonie.
Bah, er komt hier net een grote rat langsgelopen in het internetcafé! :-}
De kindersterfte is zeer hoog. Vorig jaar waren er van de 24 vrouwen (tussen 15 en 45 jaar) 2 zwanger, waarvan er 1 baby het overleefd heeft.
Laxmi heeft hier vorig jaar familieplanning campagne gevoerd, en 5 mensen hebben hieraan deelgenomen: 2 mannen en 3 vrouwen hebben zich laten sterliseren. Sommige gezinnen hebben hier 8 kinderen.
Bwagawanti heeft een iets beter economische positie dan de rest van de gemeenschap. Haar man is tractor chauffeur en heeft een vast inkomen van 3000 NRP (iets minder dan 30 euro). En zij heeft vorig jaar een stukje land geleased waar ze rijst op verbouwd heeft. De helft van de opbrengst was echter voor de eigenaar, dus ze heeft nog niet voldoende rijst op het jaar rond te komen. De meeste mannen hebben echter geen vast werk, en klussen hier en daar.
Een oude man kwam naast ons zitten, en hij beweerde 92 jaar te zijn. Hij zag er wel zo uit, maar Kapil dacht dat dit niet mogelijk kon zijn. De meesten weten namelijk niet wanneer ze geboren zijn. Hij gaat elke dag bedelen in de omringende dorpen. Zijn kleinkinderen wonen namelijk bij hem. Zijn zoon is anderhalve maand geleden naar India getrokken om daar werk te zoeken.
Ik denk dat Bwagawanti een voorbeeld is van hoe deze mensen door een beetje educatie toch een weg vinden om hun leven leefbaarder te maken. Maar Laxmi gaat hier onderzoek doen, want er hebben al enkele NGO's projecten gedaan met deze groep, maar tot nu toe heeft het voor de gemeenschap nog niets wezenlijk veranderd.
OK, weer effe genoeg voor nu, ga een beetje van Kathmandu city genieten. Het is hier wel weer vreselijk koud, na het aangename klimaat in Chitwan, maar ben ondertussen uitgerust met een warme jas.

2006-12-25T02:48:00.000-08:00

De avond dat ik terug was uit Lumbini, bleek het vergadering bij Laxmi van de vrouwengroep SRIZANA. Ik werd uitgenodigd om deel te nemen aan de vergadering en het was heel boeiend om de sfeer te kunnen opsnuiven. De vrouwengroep is een spaargroep die elke maand 20 NRP per persoon samenlegt. Van dit geld kunnen de leden een lening krijgen wanneer nodig. Elke maand organiseren ze een activiteit, zoals nu een picknick. Soms kuisen ze samen het dorp op, of hebben ze een cultureel/religieus programma,... En regelmatig hebben ze discussies over actuele gebeurtenissen, en wat ze eraan kunnen doen. Zo besloten ze in april mee op straat te komen om tegen de koning te betogen.
De leden van de groep zijn arme vrouwen met sociale problemen die geen toegang tot financiele middelen hebben. Laxmi heeft de groep opgericht om deze vrouwen te versterken. De leningen kunnen ze gebruiken voor hun huishouding, voor educatie van de kinderen of om inkomensgenererende activiteiten te ontwikkelen. Zo heeft een vrouw met een riksha een mobiel winkeltje opgericht, en doet elke dag hare toer van het dorp.

Heb nog ongelooflijk veel te vertellen, want we zijn op bezoek geweest bij de gemeenschappen waar Laxmi mee gaat werken, maar dat zal voor morgen zijn. Ben vandaag teruggekomen naar Kathmandu en niks zo vermoeiender dan uren in de bus zitten.
Prettige feestdagen!! :-)

2006-12-21T02:23:00.000-08:00

3 dagen geleden met Emil met de moto van Pokhara naar Chitwan gereden. Na effe zoeken, toch bij Kapil & Laxmi (zijn vrouw) terecht gekomen. Heerlijk gegeten: rijstpap met groentjes... speciale combinatie maar wel goed. De rijstpap was de beste die ik ooit gegeten heb. Met kokosmelk en kaneel en dadels. 's Avonds waren we op een ritueel feest van Brahmin (de hogere kaste).
De volgende dag was het algemene staking in Nepal, dus zijn we gaan kanovaren en olifantrijden want er werd niet gewerkt. De maoïsten hadden de staking afgeroepen omdat de huidige regering ambassadeurs aangesteld had. Hiermee waren ze niet akkoord want er was afgesproken dat ze pas beslissingen zouden nemen vanaf dat de interimregering (waaraan de maoïsten ook deelnemen) ingesteld is.
's Avonds een ritueel feest van de Vaisya-kaste gezien.* Zij dansen met stokken, tussen vechten en dansen, eigenlijk. Hiervan maar 1 foto want mijn batterijen waren op.

Gisteren besloten we een 1 dagsbezoek te doen aan Lumbini, waar Buddha geboren is. Maar de afstand hadden we lichtelijk onderschat, en we zijn ook een paar keer verloren gereden :-) dus hebben er 7 uur over gedaan. Daar aankomen was een kleine cultuurschok... De site zelf is heel rustgevend, maar daarbuiten is het 'echte' Nepal, of misschien India. Moeilijk uit te leggen waarom ik wat van de kaart was... vermoeidheid zal er wel mee te maken hebben, maar ook de basic omstandigheden waarin de mensen leven.
En vandaag terug naar Chitwan gekomen met de bus. Blijf hier waarschijnlijk een paar dagen, en dan terug richting Kathmandu, eindelijk.
Slecht nieuws ivm foto's: ben mijn kabeltje vergeten in Pokhara, dus het zal nieuwjaar zijn voor ik foto's op blog kan zetten.

*gepikt van internet: In het kastensysteem zoals in het Hindoeïsme zijn er vier kasten (van hoog naar laag): de Brahmin, de Chetri, de Vaisya en ten slotte, de Sudra. De eerste zijn de priesters, de geestelijken, en zij zijn het vaak die bepalen wat gebeurt. Hoewel zij niet de ‘regeringskaste’ zijn, maken ze vaak wel de dienst uit. De Chetri, volgens het systeem, is de strijders-kaste: deze mensen vormen het leger, vormen de regering, dat is hun pakkie-an. De Vaisya zijn de ambachtslieden, de arbeiders, de middenklasse. De Sudra zijn de onaanraakbaren, zij die het vuile werk moeten opknappen. De slagers, de schoenmakers, de kleermakers, enzovoort.
http://www.zending.org/Landen/Nepal/nepal.htm

2006-12-16T20:08:00.000-08:00

Vliegen is zalig! was al vergeten hoe fijn het was. Straks ga ik nog eens.

Voor de rest valt er hier in Pokhara niet veel te beleven. Leer wel wat mensen kennen hier. Vooral toeristen, maar ook wel Nepali's. Met interessante en soms ook triestige verhalen...
Leerde een gids kennen die vertelde over de repressie van de koning hier, nog niet zo lang geleden. Hij is zelf opgepakt geweest, zonder reden want hij was nergens bij betrokken. In een militaire gevangenis gestoken, waar ze van mensenrechten nog nooit gehoord hadden. Ze waren dagen of weken geboeid met een blinddoek aan. Hij heeft er geen idee van hoe lang het was. Ze moesten ergens naar toilet gaan waar ze elektrische schokken van kregen, op een elektrisch geladen plaat of zoiets. En er was psychologische marteling. Heb niet te veel doorgevraagd, het leek me niet gepast. Hij vertelde me ook hoe hij stond tegenover de maoisten. Hij is altijd blij wanneer hij maoisten tegenkomt op zijn routes. Hij voelt zich veilig dan, hoewel hij zelf geen maoist is. Hij hoopt dat ze nu niet toegeven tijdens de onderhandelingen om de koning aan te houden als ceremoniele koning. Hij zegt dat 70% van de Nepalezen achter de maoisten staan, maar dat veel het niet hardop zullen zeggen, uit schrik dat het politieke klimaat terug veranderd en dat ze dan opgepakt en gemarteld zullen worden. Ben benieuwd naar de verkiezingen in maart.
En de meeste Nepalezen bij wie ik informeer naar het kastesysteem, zijn er tegen. Ik denk dat die verandering al een tijdje aan de gang is. Bikram, mijn 16jarig leraar nepalees hier in Pokhara, zegt dat sommige ouderen zich nog zo gedragen (andere kaste niet aanraken,...), maar dat de jongeren gewoon met elkaar omgaan. De hogere kaste heeft wel meer bagage mee, zowel educatief als financieel. Maar dat is bij ons ook nog steeds zo...

2006-12-14T22:39:00.000-08:00

OK, mijn eerste indruk van KTM was niet zo geweldig: het regende dan ook toen ik aankwam, het is er ijskoud en door de regen zag het er vuil en grauw uit. Na enkele dagen begon ik het toch te appreciëren.
Over de vrouwenorganisatie waarvan ik de voorzitster ontmoet heb: Wat ik tot nu begrepen heb, is dat ze zich momenteel vooral bezig houden met het strijden tegen discriminatie in het wetboek. Zo kan een vrouw bijvoorbeeld niet erven. De bezittingen van de ouders worden tussen de zonen verdeeld. Heb ook al gezien dat de vrouwen hier ongelooflijk hard werken, de hele dag. Nepal is het enige land trouwens waar vrouwen vroeger sterven dan mannen.
Ondertussen ben ik in Pokhara geraakt. Een dagje later, want mijn lichaam weigerde iets wat ik gegeten had.
Toen ik gisteren aankwam, werd ik direct meegesleurd in een boot om aan de overkant van het meer een berg op te wandelen om daar van het prachtige zicht te genieten. Dat was effe afzien: had 2 dagen niet gegeten (jawel: 3 cocoskoekjes en 2 mangosapjes) en mijn lichaam was nog aan het beslissen of het nu genezen was of niet. Maar heb alle ziektekiemen eruit gewandeld denk ik, en had een ongelooflijke eetlust 's avonds.
Vanmiddag ga ik paragliden :-) naar een dorpje iets verder, waar veel visresto's zijn en dan gaan we daar eten en komen we met de local bus terug. Spannend!
Ah, hier in Pokhara is het weer zoals ik me voorgesteld had: 's nachts koud maar in de dag een 20 graden. Dat doet wel goed na de onderkoeling in KTM.

2006-12-12T02:19:00.002-08:00

Eerst indruk: druk druk druk! Zoveel verkeer en mensen op straat, en ze rijden hier als gekken :-)
en moe moe moe, die paar uur verschil wegen toch wel wat: deze morgen had ik een afspraak aan de andere kant van Kathmandu; hier om 8 u opstaan is zoals om 3 uur 's nachts opstaan in Belgie...
Nepal is toch anders dan ik verwacht had - hoe ik het verwacht had kan ik niet echt zeggen... iets meer "ontwikkeld" misschien. Meer zoiets als Mexico, maar de eerste indruk is eerder 'Arusha-like'. Heb natuurlijk wel nog maar een klein stukje van de stad gezien.

Ondertussen heb ik de voorzitster van de vrouwenorganisatie ontmoet. We hebben afgesproken dat ik volgende week met haar meewerk, want deze week heeft ze het heel druk, en zo kan ik eerst wat van het land zien, en wat wennen aan de gewoontes hier.
Shova, de schoonzus van Kapil, bracht me daarna naar (hindu)tempels - waar ik niet binnen mocht :-). Maar het was wel leuk met haar, ze heeft me wat nepalees proberen te leren en ze heeft gezorgd voor 'manorundun' (= entertainement).
Kapil is ondertussen vertrokken naar Chitwan, en verwacht me daar over een paar dagen om het project van zijn vrouw te bezoeken. Maar eerst ga ik naar Pokhara... paragliden denk ik ;-).